Home » Świetlica klas I-III

Świetlica klas I-III

świetlica1Wychowawcy świetlicy klas 

 Klaudia Morkisz – lider zespołu (I-III)

– Monika Grzechowska
– Małgorzata Niezgódka
– Barbara Niemiec
– Ewa Lubrich
Świetlica IV-VIII 
– Bożena Urbańczyk
– Iwona Kijak

ROK SZKOLNY 2018/2019

ROCZNY PLAN PRACY

REGULAMIN PRACY ŚWIETLICY SZKOLNEJ

 

 

PLAN PRACY ZESPOŁU ŚWIETLICOWEGO

14 maja w świetlicy dla klas I-III odbyły się kolejne zajęcia z Planety Energii. Nasze świetlicowe bajtle miały dziś tyle mocy w sobie, że chciały zrealizować aż 3 tematy 😊. Nie pozostało nic innego, jak tylko działać 😊. Tym razem rozmawialiśmy o tym, jak oszczędzać prąd w domu, a także czym są elektrośmieci i gdzie należy je wyrzucać. Na koniec dzieci poznały zasady bezpiecznego korzystania z prądu oraz dowiedziały się, w jakich sytuacjach dzwonimy pod numer 112 i 991. Dzieciom udało się uratować Planetę Energii, a jej mieszkańcy zostali naszymi przyjaciółmi.
14 maja w świetlicy dla klas I-III odbyły się kolejne zajęcia z Planety Energii. Nasze świetlicowe bajtle miały dziś tyle mocy w sobie, że chciały zrealizować aż 3 tematy 😊. Nie pozostało nic innego, jak tylko działać 😊. Tym razem rozmawialiśmy o tym, jak oszczędzać prąd w domu, a także czym są elektrośmieci i gdzie należy je wyrzucać. Na koniec dzieci poznały zasady bezpiecznego korzystania z prądu oraz dowiedziały się, w jakich sytuacjach dzwonimy pod numer 112 i 991. Dzieciom udało się uratować Planetę Energii, a jej mieszkańcy zostali naszymi przyjaciółmi.
Dnia 10 maja odbyły się kolejne zajęcia z Mega Misji😊. Na ostatnich zajęciach udało się dzieciom wyprowadzić Psotnika z komputerowego labiryntu. Jednak okazało się, że zostawił on po sobie straszny bałagan w komputerze.
Nasze zajęcia rozpoczęły się od otworzenia tajemniczego pudełka. Aby je otworzyć musieliśmy znaleźć odpowiedni klucz (sposób), podobnie jak z dostaniem się do komputera niezbędne jest hasło. Kiedy udało nam się otworzyć pudełko, przenieśliśmy się do krainy wspomnień. Okazało się, że tajemnicze pudełko kryje w sobie dokumentację podróży jakiejś osoby. Były w tym pudełku zdjęcia, maskotki, dźwiękowe pocztówki, opisy odwiedzanych miejsc i wiele innych pamiątek.
Następnie segregowaliśmy pamiątki do odpowiednich folderów z napisami: obrazy, filmy, dźwięki, teksty.
Na dzisiejszych zajęciach dowiedzieliśmy się, że:
– w komputerach mogą być zapisane różnorodne zasoby(np. teksty, obrazy, filmy),
– dane mogą mieć rożne postacie (np. graficzną, audiowizualną, multimedialną),
– dane możemy przenosić z folderu do folderu,
– możemy swoje wspomnienia schować w komputerze jak w wielkim pojemnym pudle danych i możemy do nich
wielokrotnie wracać😊.
Kolejne megastyczne zajęcia za nami! Tym razem mieliśmy okazję sprawdzić swoją wiedzę na temat urządzeń komputerowych m.in. wskazać aktywne elementy aplikacji, czy najważniejsze części urządzenia komputerowego. Musieliśmy poruszać się po labiryncie, który okazał się bardzo kręty. Każda prawidłowa odpowiedź przybliżała nas do mety. Zwyciężyła drużyna numer 2, ale drużyna numer 1 była tuż za nimi. Naprawdę świetnie nam poszło podczas zajęć i okazało się, że wygraliśmy kolejną nagrodę. Ciekawe, co to będzie… 
7 maja w świetlicy szkolnej odbyły się kolejne zajęcia z Planety Energii. Tym razem rozmawialiśmy o energii słonecznej i energii odnawialnej. Energia słoneczna jest naturalnym i czystym źródłem energii. Jest powszechnie dostępna. Może być wykorzystana lokalnie i zaspokajać zapotrzebowanie na ciepło i elektryczność. Uczniowie dowiedzieli się, jakie są wady i zalety jej wykorzystania. Natomiast energia odnawialna jest to energia uzyskiwana z naturalnych, powtarzających się procesów przyrodniczych. Odnawialne źródła energii stanowią alternatywę dla tradycyjnych pierwotnych nieodnawialnych nośników energii (paliw kopalnych). Ich zasoby uzupełniają się w naturalnych procesach, co praktycznie pozwala traktować je jako niewyczerpalne. Dzieci dzięki różnym zadaniom zdobyły kolejne dwie baterie, aby uratować naszych przyjaciół z Planety Energii.
6 maja w świetlicy szkolnej odbyły się kolejne zajęcia z ludoterapii. Takie zajęcia są bardzo pomocne w przypadku np.: dzieci nieśmiałych. O dzieciach, które mają trudności w kontaktach z innymi ludźmi, są nieśmiałe i lękliwe, mówimy że są zahamowane psychoruchowo. Nowe sytuacje i osoby budzą w nich lęk, dziecko staje się ciche i wycofane. Bywa jednak tak, że zmieniają swoje zachowanie w zależności od sytuacji, w jakiej się znajdują. Niska samoocena powoduje, że są zrezygnowane, niepewne swoich umiejętności i możliwości. Napotykając jakąkolwiek trudność szybko porzucają rozpoczęte zadanie, często płaczą. Wszelkie zadania jakie przed nimi stają są trudne do samodzielnego pokonania, boją się samodzielnie podjąć jego rozwiązania – proszą o pomoc innych, nie wierząc we własne siły i możliwości. Dzieci zahamowane psychoruchowo są na ogół grzeczne i małomówne czy powściągliwe. Męczy je ruchliwość rówieśników i hałas, stronią od towarzystwa innych dzieci.
Możemy wyodrębnić cztery grupy takich dzieci. Jako pierwsze wyróżnić możemy dzieci tzw. „zmotywowane – napięte”, których charakterystyczną cechą jest ogromna skrupulatność i przesadna staranność podczas wykonywania jakichkolwiek zadań. Niepewne swych umiejętności bardzo mocno przeżywają sytuacje, w których nie będą mogli się wykazać. To samo dziecko, które w grupie jest ciche i wycofane w domu potrafi być ożywione i ruchliwe.
Kolejna grupa, to dzieci „podporządkowane – uległe”. Na ogół są one grzeczne, małomówne, posłusznie wykonują wszystkie polecenia. Chętnie służą pomocą kolegom, są uczynne. W stosunku do dorosłych są nieśmiałe i nieufne.
Kolejna grupa dzieci, to dzieci z obniżoną samooceną – zrezygnowane. Ich charakterystyczna cechą jest bierność zarówno w szkole jaki i w domu. Mają niskie poczucie własnej wartości. Jeśli na swej drodze spotykają jakąś trudność szybko się zniechęcają. Gdy czegoś nie są pewne wolą prosić o pomoc, niż samodzielnie próbować je wykonać. Są apatyczne, wszelkie powierzone im czynności wykonują powolnie. Często są przygnębione i smutne. Dzieci nadwrażliwe – asteniczne, to takie które nie okazują swoich przeżyć, są skryte i powściągliwe. Na ogół są to samotnicy. Przebywanie wśród hałasujących rówieśników jest dla nich męczące.
Kiedy spotkamy takie dziecko powinniśmy na nie zwrócić szczególną uwagę. Powierzone zadania powinny być do ich możliwości. Należy takim dzieciom zapewnić poczucie bezpieczeństwa i akceptacji. Kategorycznie nie możemy porównywać go z innymi dziećmi, czy publicznie zawstydzać, ponieważ dziecko może zupełnie wycofać się z i tak niewielkiej aktywności.
PLANETA ENERGII znów w świetlicy szkolnej. Kolejny raz dzieci muszą pomóc mieszkańcom planety, aby nie zabrakło im prądu. Uczniowie dowiedzieli się skąd bierze się prąd oraz jak bezpiecznie korzystać z urządzeń elektrycznych. Rozwiązywali ciekawe zadania i mieli okazję poznać pierwszych bohaterów naszej przygody .
O nie! Psotnik uwierzył w to, że jest zły. Musieliśmy go przekonać, że to nieprawda. W przekazach medialnych, tak jak w życiu, pojawiają się dobrzy i źli bohaterowie. Zajęcia w których uczestniczyliśmy zachęciły nas do zastanowienia się nad ich wspólnymi cechami, a także konsekwencjami dobrego i złego zachowania różnych postaci. Czasem pozory mogą mylić i straszny potwór skrywa czasem wrażliwość i wielkie serce, jak np. Shrek czy Gru z Minionków. Ważne, aby pamiętać, że to czy jesteśmy dobrzy czy źli nie zależy od naszego wyglądu, liczy się to jak postępujemy. Na szczęście Psotnik też to zrozumiał i znów był sobą – czyli naszym kochanym kumplem.
20 marca świetlica szkolna zamieniła się w w escape room. Uczniowie zostali polskimi asami wywiadu, którzy zostali uwięzieni przez nieprzyjaciela. Ich misja wymagała, aby po 90 minutach zjawili się na lotnisku, skąd mieli udać się do Polski z wykradzionymi planami nowej maszyny szyfrującej. Po 40 minutach misja zakończyła się sukcesem . To były super zajęcia .
W piątek 15.03.2019 r. odbyły się kolejne zajęcia z Mega Misji .
Bliźniacy Julka i Kuba zrozumiały, że Psotnik to ich przyjaciel. Jednak martwiły się jak przekonać do niego innych ludzi. Wpadli więc na pomysł, aby zrobić kampanię społeczną pokazującą Psotnika w dobrym świetle .
Kampania społeczna dostarcza nam wiedzy o różnych sprawach, zachęcając do przemyśleń i podejmowania działań, które mają zmienić coś na lepsze.
Kampanie możemy zobaczyć w telewizji w formie krótkich filmów, na plakatach, usłyszeć w radiu, zobaczyć w Internecie.
Dowiedzieliśmy się jak za ich pomocą można zmienić świadomość dotyczącą problemów nam bliskich i dalekich.
Wysłuchaliśmy „Historii o Mateuszu” – który chciał adoptować wszystkie bezdomne koty i wymyślił kampanię „Przygarnij kotka! Daj mu nowy dom!”.
Następnie odgadywaliśmy hasła np: „Bądź widoczny” i zastanawialiśmy się jakiego problemu dotyczą i do czego nas zachęcają.
Na koniec zajęć pracowaliśmy w grupach i wymyślaliśmy własne kampanie społeczne.
O nie! Według dziennikarzy Psotnik, jako Sztuczna Inteligencja, nie może mieć emocji. Nie mogliśmy pozwolić, aby ktokolwiek mówił tak o naszym przyjacielu. Trzeba było działać! Na początku musieliśmy się zastanowić, co to właściwie są emocje i kto może je mieć. Wiadomo, że każdy z nas w zależności od sytuacji odczuwa bardzo wiele emocji. Nasze ciało, miny, gesty pokazują, co w danej chwili odczuwamy. Jednak, gdy nie widzimy danej osoby, czasem trudno jest nam odgadnąć jakie emocje odczuwa albo odczytujemy je błędnie. Czasem nam się wydaje, że na przykład ktoś jest zniecierpliwiony, a tak naprawdę jest zmęczony. Tak może się zdarzyć, gdy komunikujemy się z drugą osobą za pomocą internetu, rozmawiając przez telefon, czy też za pomocą smsów. Jednak mimo tego, że nie widzimy wtedy drugiej osoby, nasze komunikaty wciąż przekazują i wywołują emocje. Na koniec zajęć wykonaliśmy obrazkową historię, w której pokazaliśmy, jak czuje się Psotnik z powodu niesprawiedliwych oskarżeń. Zaprojektowaliśmy również swoje własne emotikony☺️. Mamy nadzieję, że teraz już nikt nie powie, że Psotnik nie ma emocji.
« 1 z 2 »
13 marca w świetlicy dla klas I-III odbyły się kolejne zajęcia w ramach programu BYĆ JAK IGNACY. Na zajęciach uczniowie:
– wymieniali sytuacje, podczas których można wykazać się bohaterstwem,
– odczytywali informacje z fotografii pomnika poznańskich kryptologów,
– wnioskowali o przesłaniu, idei pomnika,
– zapoznali się z podstawowymi informacjami o Różyckim, Zygalskim i Rejewskim,
– uzasadniali, w kontekście zasług Rejewskiego, Zygalskiego i Różyckiego, nazwanie ich bohaterami,
– przedstawiali własne propozycje upamiętnienia postaci bohaterów i projektowali swoje działanie w formie plakatu.
Na koniec zajęć Panie zorganizowały dzieciom challenge pt.: KWAŚNA MINA . Każdy z nas musiał zjeść kawałek cytryny i starać się przy tym uśmiechać . Było przy tym dużo śmiechu .

Tytuł WZOROWEGO ŚWIETLIKA w lutym zdobyła ELIZA MICHALIK z klasy 3a ❤️

W piątek w świetlicy szkolnej Ignacy przedstawił nam nowego bohatera nauki Mariana Rejewskiego. Marian Rejewski to polski matematyk i kryptolog, który złamał szyfr ENIGMY.
ENIGMA – to niemiecka maszyna szyfrująca.
Na zajęciach nauczyliśmy się, co to jest szyfr. Poznaliśmy przykładowe, proste rodzaje szyfrów. Dowiedzieliśmy się, co oznacza słowo enigmatyczny i Enigma. Wiemy, do czego służyła. Mogliśmy się wykazać umiejętnościami szyfrowania i odczytywania zakodowanych wiadomości .
„Przyjaźń – to, co najważniejsze”, to temat piątkowych zajęć z Mega Misji w świetlicy I-III.
Czym jest przyjaźń? Co jest dla nas ważne w przyjaźni? Na te pytania szukaliśmy odpowiedzi podczas zajęć.
Dzięki przyjaźni pomagamy sobie, jesteśmy dla siebie oparciem, ufamy sobie, słuchamy się, wspólnie pokonujemy wyzwania, mamy przygody, spędzamy razem czas, cieszymy się ze wspólnych sukcesów, a czasami się nawet kłócimy .
Mówiliśmy także o tym, że możemy przyjaźnić się z osobą, która jest blisko nas lub mieszka gdzieś daleko w innym mieście lub kraju. W takiej przyjaźni na odległość komunikować pozwalają nam się media społecznościowe, komunikatory, wiadomości tekstowe, telefony. Taka przyjaźń na odległość posiada jednak swoje zalety ale ma też kilka wad, które nam się nie spodobały. Dzieciaki stanowczo stwierdziły, że wolą mieć przyjaciela blisko siebie, aby móc z nim spędzać czas, bawić się, grać w różne gry, aby iść do niego po wsparcie i pocieszenie, gdy nam jest źle .

MEGA MISJA W ŚWIETLICY I-III

Oj to były bardzo wymagające zajęcia. Musieliśmy przypomnieć sobie wiedzę z wielu zajęć, aby wykonać misję. Nie jest rzeczą łatwą umieć świadomie korzystać z mediów – dobrać dla siebie odpowiednie programy telewizyjne i strony internetowe czy wiedzieć, ile czasu można spędzić przed ekranem. Nad tymi wszystkimi rzeczami musieliśmy się zastanowić podczas zajęć. Musieliśmy rozwiązać zagadkę mamy Jasia, ułożyć pizzę aktywności i odkryć swoją wymarzonąlistę programów i stron internetowych. A o to nasze rady i wskazówki dla rodziców dzieci korzystających z telewizji, Internetu i grających w gry komputerowe:
– konieczne jest ustalenie limitu czasowego oglądania telewizji lub korzystania z komputera. Wszystko zależy od wieku dziecka i umiejętności skupiania uwagi. Może to być jedna godzina dziennie ale w dwóch porcjach lub 45 minut w jednej porcji. Po wyłączeniu telewizora (komputera) należy dziecku zaproponować obejrzenie lub przeczytanie książeczki, wspólną zabawę, pomoc w przygotowaniu posiłku, nakryciu stołu, spacer lub wyjście na rower itd.;
– oglądanie razem z dzieckiem programu telewizyjnego, aby pytaniami zachęcić dziecko do wypowiadania się na temat tego, co widzi, co się zdarzyć może, kto ma rację, który bohater się podoba a który nie i dlaczego;
– przeprowadzeniem z dzieckiem rozmowy o sposobie korzystania z komputera, Internetu zaletach i zagrożeniach wynikających z posługiwania się nimi;
– ustalenie zasad korzystania Internetu np. bez podawania informacji o sobie takich jak: imię i nazwisko, wiek, adres zamieszkania i szkoły, numeru telefonu i tylko wtedy, gdy dorośli są w domu;
– wybieranie tylko tych programów telewizyjnych i gier komputerowych które przeznaczone są dla dzieci. Dorośli powinni być zorientowani w tematyce programów telewizyjnych i gier komputerowych, aby uniemożliwiać dzieciom oglądanie filmów ze scenami np. przemocy czy strachu. Sceny straszne wzbudzają strach dlatego oglądając wspólnie z dzieckiem program na bieżąco należy komentować to, co na nim się dzieje;
– traktowanie telewizji jako rozrywki a nie jako nagrody lub kary. Nie należy sadzać dziecka przed telewizorem tylko dlatego, że było grzeczne, lub żeby odpoczęło. Telewizor nie może też być wykorzystywany ani jako nagroda ani jako kara, gdyż może przyczynić się do ukształtowania złych nawyków;
– konsekwentne przestrzeganie zasady: najpierw wywiązanie się z obowiązków a potem dopiero korzystanie z komputera.
Oglądanie telewizji, gry komputerowe, to nie może być styl spędzania wolnego czasu lecz rozrywka od czasu do czasu sprawiająca przyjemność. Zadaniem dorosłych jest nie tylko zapoznanie dzieci z innymi atrakcyjnymi formami spędzania czasu ale wspólne z dziećmi gry i zabawy na powietrzu dzięki którym poprawią w znaczący sposób swoją sprawność fizyczną.

« 1 z 6 »
W ramach TYGODNIA BEZPIECZNEGO INTERNETU, który odbywa się w naszej szkole, wzięliśmy udział w pouczających zajęciach na temat publikowania treści w internecie. Okazało się, że Julka pisze publicznie swój adres zamieszkania i że dostała nowy tablet. Kuba zaczął jej tłumaczyć, że to niebezpieczne. Wtedy Pani postanowiła przeczytać nam opowiadanie ,,Publikowanie w Internecie – historia Pocztówkowej Krainy”, które przestrzega przed nieprzemyślanym publikowaniem w sieci informacji, zdjęć i filmików o sobie i innych. Dzięki opowiadaniu dowiedzieliśmy się również, jak się zachować, kiedy niepożądany materiał mimo wszystko trafi do Internetu. Musimy zawsze pamiętać, że:
– powinniśmy zawsze mówić prawdę,
– nie wolno publikować nieprawdziwych informacji na temat innych osób,
– mamy prawo poprosić o usunięcie zdjęć, na których się znajdujemy ze strony albo portalu społecznościowego,
– uważajmy, co publikujemy, bo możemy siebie lub kogoś bardzo skrzywdzić.

6 lutego w świetlicy szkolnej dla I-III odbyły się kolejne zajęcia w ramach programu ,,Być jak Ignacy”. Tym razem rozmawialiśmy o zdrowym odżywianiu. Dzięki tym zajęciom uczeń:

– wie, co to witamina,
– wie, jak zdrowo się odżywiać,
– potrafi wymienić produkty bogate w witaminy,
– rozpoznaje i nazywa warzywa.
Na koniec zajęć dzieci otrzymały odznakę ZNAWCA WITAMIN 
5 lutego w świetlicy szkolnej dla klas I-III odbyły się zajęcia w ramach KLUBU KUMPLI – ,,Bądź kumplem, nie dokuczaj”. Wszyscy wypłynęliśmy w rejs na wspaniałą wyspę, gdzie wszyscy są dla siebie mili. Każdy z nas pełnił jakąś funkcję na statku. Jednak, aby dopłynąć do celu musieliśmy zrobić wszystko, żeby uniknąć zderzenia z górą lodową. Aby statek był bezpieczny, musieliśmy wykonać kilka zadań, których celem było:
– przybliżenie załodze statku problemu dokuczania,
– kształtowanie postaw empatycznych,
– poznanie sposobów na radzenie sobie z dokuczaniem,
– integracja grupy,
– rozwijanie wyobraźni.
To była bardzo pouczająca podróż .
4 lutego w świetlicy dla klas I-III odbyły się kolejne zajęcia w ramach ludoterapii. Te zajęcia pomagają dostrzec specjaliście, jakie zachowania przejawiają dzieci wobec siebie i nie tylko. Coraz częściej spotykamy uczniów, którzy są nieśmiali, agresywni czy nadpobudliwi. Zastanawiamy się wtedy dlaczego tak się dzieje i co jest tego przyczyną? Szukamy wówczas odpowiedzi i sposobów pomocy. Te zajęcia pomagają np. dzieciom, które mają trudności ze współdziałaniem. Są to zazwyczaj dzieci, które prawidłowo rozwijają się pod względem fizycznym jak i umysłowym. Trudno im jednak w grupie rówieśniczej przystosować się i podporządkować zasadom i regułom panującym w grupie. Postawa egocentryczna utrudnia współdziałanie z innymi dziećmi. Narzucanie rówieśnikom swej woli bądź niechęć do wspólnej zabawy, w której obowiązują konkretne reguły stwarzają problem często nie do pokonania. Te zajęcia pomagają dziecku uczyć się współdziałania. Ważne, aby grupa była różnorodna, bo wtedy dzieci uczą się wzajemnie od siebie .
Tytuł WZOROWEGO ŚWIETLIKA w styczniu otrzymała HANIA MADEJSKA z klasy 1a ❤️
GRATULUJEMY!!!
1 lutego w ramach zajęć „Być jak Ignacy” podsumowaliśmy wiadomości, które dotychczas zdobyliśmy. Utrwaliliśmy sobie podstawowe fakty z życia Jana Szczepanika, jego najbardziej znane wynalazki (telektroskop, system barwnego filmu, maszyna tkacka, kamizelka kuloodporna) .
W następnej części zajęć poznaliśmy nowego bohatera nauki – był to Kazimierz Funk. Przybliżyliśmy sobie jego postać, poznaliśmy kilka informacji z jego życia. Kazimierz Funk był chemikiem, odkrył witaminy. Uczniowie dowiedzieli się, co to są witaminy, gdzie możemy je znaleźć i czy są one ważnym składnikiem w naszej diecie .
O nie, podczas naszych zajęć z Mega Misji Psotnik próbował uciec. Gdy tylko to odkryliśmy, to popędziliśmy do Laboratorium pokrzyżować plany Psotnikowi. Gdy wpadliśmy do Laboratorium zaczęliśmy się gorączkowo rozglądać. Zobaczyliśmy komputer, z którego korzystał Kuba. Był włączony i niezabezpieczony hasłem. Wiedzieliśmy, że to czas na wykonanie misji. Pani przygotowała dla nas tajemnicze pakunki ale okazało się, że aby móc je wszystkie otworzyć musimy wykonać 3 zadania. Na szczęście poradziliśmy sobie ze wszystkimi poleceniami. W ostatnim pudełku schował się wirus, którego mógł złapać komputer Kuby. Musieliśmy mu wytłumaczyć, że ,,komputery czasem chorują”. Dzięki tym zajęciom dowiedzieliśmy się, jak chronić nasze urządzenia przed wirusami. Jednak najfajniejsza była zabawa, która pomogła nam zrozumieć, jak działa program antyspamowy. Pani podzieliła nas na dwie grupy: antywirusów i wirusów. Zadaniem wirusów było przerzucanie kulek z wirusami na stronę grupy przeciwnej, a druga grupa – antywirusów musiała pozbywać się kulek i przerzucać je na stronę wirusów – jak najdalej od komputera. To była naprawdę megastyczna zabawa. Warto pamiętać, że istnieją narzędzia techniczne, które bardzo pomagają nam w komunikacji, ochronie swoich danych i innych informacji, ale musimy sami decydować o tym, kogo obdarzamy swoim zaufaniem. Korzystajmy z zabezpieczeń technicznych, jak np. silne hasła, antyspam czy antywirus. Nie otwierajmy maili, które wydają nam się podejrzane. Nie odpowiadajmy też na nie. Świadomie decydujmy o tym, co możemy upubliczniać, a co jest treścią prywatną, przeznaczoną tylko dla osób godnych zaufania. Przestrzegając tych zasad, możemy cieszyć się wszystkimi możliwościami, jakie dają nam komputery i Internet.
Dzieciaki z Akademii Bajtla oraz bliźniaki Julka i Kuba mają już na swoim koncie nie tylko audiopamiętniki, obrazkową opowieść ale również cyfrową pocztówkę. Przygoda z multimediami tak im się spodobała, że nie mają jej dość i cały czas próbują wymyślić kolejne sposoby na ich zastosowanie. W piątek 25 stycznia wpadli na pomysł aby zrobić cyfrową galerię rysunków.
Na początku zajęć każde dziecko otrzymało element układanki, z której wyłoniło się długie i trudne hasło DIGITALIZACJA – czyli wprowadzenie do pamięci komputera różnych materiałów lub przedmiotów, dzięki czemu możemy je oglądać na różnych urządzeniach. Następnie udaliśmy się na wirtualną wycieczkę po Muzeum Narodowym w Warszawie. Obejrzeliśmy kilka zdigitalizowanych i udostępnionych on-line dzieł sztuki. Jednak nie wszystkie nam się podobały, jedne były śmieszne, a inne dziwne. Na koniec zajęć zrobiliśmy galerię sztuk z prac plastycznych.
Zajęcia szybko nam zleciały, dowiedzieliśmy się co oznacza słowo DIGITALIZACJA, do czego służy skaner. A także nie wydajając pieniędzy udaliśmy się do Warszawy na wycieczkę po muzeum.
W dniu dzisiejszym w świetlicy szkolnej dla klas I-III odbyły się kolejne zajęcia w ramach programu ,,Być jak Ignacy”. Na początku zajęć dzieci obejrzały film, który w ciekawy sposób przybliżył im postać Jana Szczepanika. Po obejrzeniu filmu mogli zobaczyć, jak na przestrzeni lat zmieniały się modele telewizora i że nie zawsze można w nim było zobaczyć kolory. Dzieci dowiedziały się również, w jaki sposób działa telewizor. Podczas zajęć uczniowie mogli zobaczyć też, jak kiedyś wyglądał aparat fotograficzny, było to dla nich ciekawe przeżycie – szczególnie w dobie smartfonów, które powoli zastępują aparaty i kamery .
W dniu dzisiejszym w świetlicy szkolnej odbyły się kolejne zajęcia z bajkoterapii pt.: ,,Jak Piotruś pierwszą kostkę domina odnalazł”. Celem tych zajęć było:
– poszerzenie słownictwa czynnego o pojęcia: zawstydzenie, satysfakcja,
– nauczenie dzieci rozpoznawania i rozumienia istoty powyższych uczuć,
– rozwijanie poczucia sprawstwa poprzez działanie.
Uczniowie dzięki zajęciom dowiedzieli się, czym tak naprawdę jest efekt domina, bo czasem trzeba mieć dużo odwagi w sobie, żeby poruszyć pierwszą kostkę. Jeden ruch może wywołać falę dobra, a pomaganie może stać się sposobem na życie. Każdy z nas powinien w swoim życiu poszukać swojej „pierwszej kostki domina”. Często jest ona mała, ale kluczowa, bo mamy pewność, że poruszy kolejne, coraz większe… ❤️
Po ostatnich zajęciach  bliźniakom zostało sporo zdjęć. Niestety, część z nich popsuł nasz kumpel Psotnik. Na szczęście Kuba wpadł na pomysł, by je cyfrowo poprawić, a potem  zrobić z nich pocztówki. Do tego wszystkiego był nam potrzebny program komputerowy Mały Malarz. Wspólnie stworzyliśmy bardzo ciekawą pocztówkę z egzotycznych wakacji. Dzięki tym zajęciom dowiedzieliśmy się, że za pomocą odpowiednich programów można przetwarzać zdjęcia, grafikę, filmy video i dźwięk. Teraz wiemy, że możemy z naszych rodzinnych zdjęć zrobić np. pokaz slajdów z naszą ulubioną muzyką. Dzięki Julce i Kubie uczymy się naprawdę fajnych rzeczy.
23 stycznia w świetlicy dla klas I-III odbyły się drugie zajęcia w ramach koła naukowego ,,Być jak Ignacy”. Tym razem dzieci rozwiązywały zagadki, rebusy, dowiedziały się, czym był teletroskop, a na koniec musiały rozwiązać test wiedzy o Janie Szczepaniku.
16 stycznia w świetlicy szkolnej dla klas I-III odbyły się pierwsze zajęcia w ramach koła naukowego ,,Być jak Ignacy”. Pierwszą postacią, którą dzieci będą poznawać podczas kolejnych zajęć jest Jan Szczepanik. Celem tych zajęć było:
– zachęcanie do rozwijania pasji,
– zdobycie wiedzy o tym, kto jest wynalazcą,
– zmotywowanie do aktywnego zdobywania wiedzy,
– promowanie postawy patriotycznej,
– zdobycie wiedzy dotyczącej Jana Szczepanika.
Na koniec zajęć dzieci otrzymały zadanie domowe, które polegało na wykonaniu wynalazku wspólnie z rodzicami lub samodzielnie. Z tego miejsca bardzo dziękujemy rodzicom za zaangażowanie i poświęcony czas❤️ – Klaudia Morkisz, Monika Grzechowska.
15 stycznia w świetlicy szkolnej dla klas I-III odbyły się kolejne warsztaty, które mają na celu budowanie pewności siebie. Tym razem tematem zajęć były TREŚCI MULTIMEDIALNE. Dzięki warsztatom:
– uczniowie zdobyli wiedzę medialną, analizując, jak obrazy i komunikaty pojawiające się w reklamach, filmach czy na portalach społecznościowych promują fałszywy i nierzeczywisty obraz rzeczywistości,
– zrozumieli, że nie warto porównywać się do obrazów w mediach, które często promują standardy piękna tylko po to, by sprzedać nam produkty lub usługi,
– uczniowie wymyślili własne sposoby na przeciwstawienie się obrazom i komunikatom promującym standardy piękna.
Za nami pierwsze zajęcia z Mega Misji w Nowym Roku. Pani Klaudia i Pani Monika miały dla nas MEGA niespodziankę, ponieważ okazało się, że wygraliśmy tablet. Oprócz tego Psotnik – Kajtuś wrócił do nas od naszej koleżanki Milenki bardzo szczęśliwy. W Wigilie czekał na niego prezent pod choinką, a w Sylwestra bawił się do białego rana. Ciężko było mu wracać do szkoły ale Julka i Kuba mieli dla nas kolejne zadanie. Tym razem wzięliśmy udział w zabawach, które wyposażyły nas w wiedzę na temat tego, z jakimi ograniczeniami w dostępie do kultury i informacji mogą zetknąć się osoby z różnymi niepełnosprawnościami. Musieliśmy wyobrazić sobie wymarzone kino, do którego może wybrać się każdy, bez względu na poziom sprawności psychoruchowej. Na koniec zajęć musieliśmy wcielić się w rolę lektora, który opowiada o tym, co dzieje się na ekranie osobom niewidomym i słabowidzącym. Dowiedzieliśmy się, że taki przekład nazywany jest audiodeskrypcją. To były bardzo pouczające zajęcia.
14 grudnia odbyły się kolejne zajęcia z Mega Misji. Cyberprzestępcy chcieli zabrać i skopiować Psotnika, którego stworzyli Julka i Kuba. Użyli do tego komputera Pani Moniki, tak go zablokowali, że nie mogliśmy z niego korzystać. Pomimo tego udało nam się przeprowadzić zajęcia i nie dopuścić do kradzieży Psotnika.
Przy okazji dowiedzieliśmy się, że autorem/autorką jest każdy, kto samodzielnie stworzył jakąś pracę według własnego pomysłu. Każdy ma prawo zdecydować, czy i kiedy pokaże swoje dzieło innym. Może je podpisać imieniem i nazwiskiem lub pseudonimem. Nauczyliśmy się również, że warto dzielić się swoją twórczością, ale to nie jest obowiązek. Wiemy także, że nikt nie może podpisywać się pod cudzą pracą, bo to plagiat, za który grozi kara. A jeśli chcemy użyć cudzej wypowiedzi, musimy zaznaczyć to cytatem.
W przyszłym tygodniu zapraszamy na ostatnie zajęcia w tym roku kalendarzowym.
Mamy nadzieję, że cyberprzestępcy nie zrobili nic z komputerem Pani Klaudii. Trzymamy kciuki aby wszystko działało .
W dniu dzisiejszym w świetlicy szkolnej dla klas I-III odbyły się pierwsze warsztaty w ramach programu ,,Budowanie pozytywnej samooceny”. Głównym tematem naszych warsztatów były IDEAŁY PIĘKNA. Dzięki tym zajęciom uczniowie:
• zrozumieli pojęcie ideałów piękna,
• dowiedzieli się, skąd pochodzi presja, by dorównać ideałom piękna i jaki jest jej wpływ w codziennym życiu,
• opracowali strategie przeciwstawienia się presji idealnego wyglądu oraz budowania pewności siebie.
Dzieci podczas zajęć mogły zobaczyć sylwetki przedstawiające ideały piękna (tego, co było uznawane za piękne, wyjątkowe i atrakcyjne) w danej epoce. Należy pamiętać, że ideały piękna są naprawdę różne i zmieniają się na przestrzeni lat, państw i kultur. Nigdy nie są takie same! Uczniowie dowiedzieli się również, że ideały piękna przedstawiają bardzo wąskie i zmieniające się rozumienie tego, jak ludzie powinni wyglądać, oparte na opiniach, nie faktach. Osiągnięcie takiego ideału jest niemożliwe dla większości ludzi, zatem próba aspirowania do niego jest nierealistyczna, bezcelowa i szkodliwa. Uczniowie zrozumieli, że ludzie sami na siebie nakładają presję, aby osiągnąć ideał piękna, bo czują, że może im to pomóc prowadzić idealne życie. Jednak osiągnięcie tego, co społeczeństwo uważa za perfekcję, nie oznacza automatycznie osiągnięcia idealnego stylu życia i nie sprawia, że ludzie czują się szczęśliwsi. Dzieci kolejny raz podczas zajęć wykazały się ogromnym zaangażowaniem. Każde dziecko otrzymało certyfikat uczestnictwa w warsztatach .

To były megastyczne zajęcia! Pani już na samym początku miała dla nas MEGA niespodziankę. Przyniosła nam prezent w postaci Psotnika – Kajtka. To chyba najlepszy Psotnik na świecie. Ale nie mieliśmy czasu na zabawę z nim. Musieliśmy zająć się cyberprzestępcą, który zaczął niszczyć dane z laboratoryjnych komputerów. Podczas zajęć dowiedzieliśmy się, że każde dziecko ma swoje prawa, których nikt nie może im odebrać – w kontekście mediów będzie to prawo do informacji, z którym łączą się m.in. prawo do swobodnej wypowiedzi czy wymiany informacji. Podczas zajęć rozwiązywaliśmy szyfr znaków ukrywający wyraz ,,prawo”. Pani przeczytała nam wiersz o prawach dziecka i stworzyliśmy obrazkową gwiazdę pokazującą, czym jest prawo do informacji. Najciekawszą informacją było to, że osoba, która łamie zabezpieczenia systemów komputerowych, nazywa się ,,cracker”, a nie haker, tak jak jest to powszechnie używane w mediach. Oj tak Mega Misja uczy nas wielu pożytecznych rzeczy. Ciekawe, czego dowiemy się następnym razem…

12 grudnia w świetlicy szkolnej dla klas I-III odbyły się kolejne zajęcia z cyklu ,,Żyć w zgodzie”. Tym razem dzieci uczyły się, jak nie dać złości sobą rządzić. Wykonały ćwiczenia, które pomogły im zrozumieć i oswoić emocje. Każdy z nas się czasem złości. Jest to zjawisko zupełnie normalne. Więcej, bardzo pożyteczne! Złość mówi, że coś nie pozwala ci robić tego, co chcesz albo dostać tego, czego potrzebujesz. Złość możesz czuć również wtedy, gdy ktoś robi ci krzywdę. Złość pomaga także znaleźć siłę, by pokonać przeszkodę albo obronić się przed zagrożeniem – o ile to możliwe. Kiedy złość przyjdzie, możesz mieć ochotę gryźć, kopać, tupać, walić pięściami, krzyczeć, niszczyć. Poczujesz gorąco lub będzie ci się wydawało, że ktoś albo coś chce z ciebie wyskoczyć. To wszystko jest naturalne. Jednak najważniejsze w tym wszystkim jest to, aby nie uczynić krzywdy sobie lub komuś innemu. Gdy robisz komuś coś złego, on będzie chciał zrobić ci to samo. W ten sposób co chwilę komuś daje się we znaki i nie ma temu końca. A nikt nie chce być źle traktowany. Jeżeli nie uda ci się złagodzić gniewu i sprawisz komuś przykrość, naprawdę warto przeprosić – chociaż to takie trudne .
No i kolejne zadanie z MegaMisji za nami. To były bardzo ciekawe zajęcia. Czuliśmy się trochę, jak w bajce o emotkach, bo właśnie tego dotyczył temat zajęć. Musieliśmy wejść w świat krótkich wiadomości uzupełnianych uśmieszkami, smutnymi buźkami lub podniesionym kciukiem. Na początku musieliśmy powiedzieć, czym są emocje i wymienić emocje, które towarzyszą nam w codziennym życiu, np. strach, smutek, radość itp. Później musieliśmy naśladować wyraz twarzy z emotikonów, które przygotowała dla nas Pani, a następnie narysować na tablicy emotki, które znamy. Pani podczas zajęć podkreśliła, że tak jak w zwykłej rozmowie używamy słów (same miny nie wystarczą), tak w komunikatach SMS czy e-mail buźki są także jedynie dodatkiem. Podczas zajęć musieliśmy też odegrać scenki za pomocą pantomimy, ponieważ emocje można przekazywać bez słów. Czasem wiemy, co ktoś czuje, nawet jeśli go nie słyszymy. W naszym świecie istnieją gesty przyjacielskie i gesty obraźliwe (pukanie się w głowę, wystawienie języka). Istnieją kultury i kraje, w których gesty u nas pozytywne (np. kciuk w górę, czyli ,,udało się”) mogą być odczytywane jako obraźliwe (ten sam kciuk w Grecji oznacza ,,wypchaj się”). Dlatego należy szczególnie uważać na język gestów, kiedy się przebywa z obcokrajowcami. Na koniec zajęć Pani przypomniała nam, że emocje towarzyszą człowiekowi w każdego rodzaju komunikacji: bezpośredniej i przez media. Ważne jest, żeby starać się nam nimi panować, nie obrażać rozmówcy, nie używać obraźliwych gestów. W komunikacji przez media buźki mogą być ułatwieniem, chyba, że ktoś stosuje ich za dużo, wtedy stają się przede wszystkim drażniące. Gdy wykonaliśmy wszystkie zadania, w nagrodę mogliśmy ubrać naszego Psotnika – Kajtka. Wybraliśmy mu bardzo ciekawy strój. Ciekawe, co nas czeka następnym razem.
5 grudnia w świetlicy szkolnej dla klas I-III odbyły się kolejne zajęcia z bajkoterapii pt.: ,,Jak kolorowy Diego trafił na flagę Gwatemali”. Głównym celem tych zajęć było dostrzeżenie przez uczniów, że wytrwałość w dążeniu do celu i poszukiwanie kolejnych rozwiązań pomimo niesprzyjających okoliczności mogą przyczynić się do zmiany sytuacji na lepsze. Na koniec zajęć wspólnie wymyśliliśmy motto, które brzmi: Nie boję się mówić o tym, czego potrzebuję!, a następnie dzieci wykonały własne herby.
3 grudnia w świetlicy dla klas I-III odbyły się kolejne zajęcia z ludoterapii. Tym razem celem zajęć, było pokazanie dzieciom, że doskonałą zabawą może okazać się tworzenie własnych zabawek. Zabawki są niezbędne do prawidłowego rozwoju każdego dziecka. Poprzez zabawę dziecko poznaje świat, uczy się, rozwija wyobraźnię, odgrywa role społeczne. Dzieci uwielbiają się bawić. Dlatego zaproponowałam im zabawki własnoręcznie robione. Przygotowanie ich może być również doskonałą zabawą w domu, zarówno dla rodziców i dzieci. Taką zabawkę można konstruować podczas deszczowego dnia, a później dowolnie ją ozdabiać i modyfikować. A zabawa taką własnoręcznie zrobioną zabawką to dopiero frajda. Często okazuje się dużo ciekawszą rozrywkę od gotowych drogich zabawek, jakie proponują sklepy. Do przygotowania takich zabawek sprawdzą się kartony, rolki po papierowym ręczniku, drewniane patyczki po lodach, zakrętki od butelek, skrawki materiału – jednym słowem wszystko, co wydaje Wam się niepotrzebne i z pewnością wcześniej czy później to wyrzucicie. Nasza zabawka powstała z plastikowych kubków, która w sklepie kosztuje 135 złotych. Dzieciom bardzo spodobały się nasze pingwinki, a zabawa nimi trwała całą godzinę.